Mythen, sagen en legendes vind je overal ter wereld, zo ook in de streek rond het Comomeer. In deze reeks komen de oude volksverhalen, die van generatie tot generatie daar zijn doorverteld, weer tot leven.
Hoog in Val Masino, waar de granieten wanden zo steil oprijzen dat de zon pas laat over de toppen klimt, lag ooit een klein alpengehucht. De mensen daar leefden van kastanjes, berggeiten en wat ze uit de rotsen konden hakken. Maar ze leefden ook met een oude angst: de verhalen over de Wildeman, die volgens de ouderen in de dichte bossen rond de Bagni di Masino woonde.
Men fluisterde dat deze Wilde Man een vreemd wezen was, want zijn lichaam liep door de wouden, maar zijn schaduw volgde hem niet altijd. Soms ging de schaduw zijn eigen weg — als een donkere gestalte die tegen de rotsen omhoog kroop als rook.
Op een ochtend ging een jonge herderin, Lia, kijken naar haar geiten bij de Pozze dell’Acqua, waar koud water helder over de rotsen stroomt. Daar zag ze iets dat haar het bloed deed stollen:
Op de oever stond een reusachtige, harige man, maar de schaduw naast hem bleef roerloos, terwijl zijn lichaam bewoog. Het leek alsof de schaduw iets anders deed dan de man zelf. Toen de Wilde Man zich naar haar omdraaide, sprak hij met een zachte, diepe stem: “Wees niet bang, meisje van de vallei. Je ziet wat anderen niet durven zien.”
Lia bleef staan, al bonsde haar hart.
De Uomo Selvatico wees naar zijn schaduw, die nog steeds onrustig aan zijn voeten kronkelde. “Mijn schaduw is mijn waker. Ze beschermt mij — en soms het dal. Maar ze is rusteloos geworden door de verstoring van de berg.” Hij vertelde dat diep in het gebergte een oude spleet was opengegaan door onvoorzichtige steenhouwers. Uit die spleet kwam een wind die echo’s verdraaide en schaduwen losmaakte van wie ze hoorden te volgen. “Als die spleet groter wordt,” zei de Wilde Man, “dan raken niet alleen mijn schaduw en ik verdeeld. Dan verliezen ook jullie de weg.”
Lia, klein maar vastberaden, bood aan te helpen. De Wildeman keek haar lang aan, alsof hij haar moed proefde. Toen knikte hij. Samen trokken ze het donkere bos in, de Wilde Man voorop, zijn schaduw achterop kruipend als een dier dat niet meer wist waar het thuishoorde. Ze bereikten een plek waar de rotswand opengebarsten was als een gewonde huid. Een koude tocht kwam uit de spleet en deed de bomen rillen.
De Wildeman gaf Lia een platte steen uit de rivier. “Leg dit in de spleet. Jij kunt wat ik niet meer kan: jij bezit een één enkele schaduw.”
Lia kroop naar voren en legde de steen op de plek waar de tocht het sterkst was. Opeens werd het stil. De wind verdween. De schaduw van de Wildeman beefde, trok zich samen — en sprong terug naar zijn voeten. Voor het eerst viel zijn lichaam en schaduw perfect samen, alsof een oud evenwicht was hersteld.
De Wildeman boog zijn hoofd naar Lia. “Mensen vergeten vaak hoe kwetsbaar bergen zijn. Jij niet. Jij luistert.” Toen hij zich omdraaide, leek hij al minder vast, alsof hij een deel van de schemering werd. Hij stapte tussen de rotsen en verdween zonder een spoor achter te laten — behalve een zachte, diepe echo, alsof het bos hem groette.
Sindsdien zeggen de mensen van Val Masino: “Als je bij de Bagni di Masino in de schemer stapt, en je schaduw volgt je rustig, dan waakt de Uomo Selvatico nog.” En soms, heel soms, ziet men op een hoge rots een figuur staan zonder schaduw — of juist alleen een schaduw zonder figuur.
Vrij naar Massimo dei Cas
