Er is een stad in Ligurië die technisch gezien niet had mogen bestaan.
Imperia is nooit op natuurlijke wijze ontstaan. Het is het resultaat van een gedwongen fusie, besloten door degenen die daartoe de macht hadden — en ondertekend zonder iemand om toestemming te vragen.
We zijn in 1923. Mussolini, die net aan de macht is gekomen, vaardigt het Koninklijk Decreet nr. 2360 van 21 oktober uit: Porto Maurizio en Oneglia – twee Ligurische steden die al eeuwenlang rivalen zijn – worden bij decreet samengevoegd met negen andere gemeenten in het binnenland. Einde discussie.
Het maakt niet uit wat ze willen
Al in 1908 hadden de burgers tegen de fusie gestemd. Een volwaardig referendum werd verworpen. Het antwoord van de fascistische regering vijftien jaar later was simpel: het maakt niet uit wat ze willen, we doen het toch.
Het probleem was op dat moment ook de naam. Porto Maurizio was onaanvaardbaar voor de inwoners van Oneglia. Oneglia was onaanvaardbaar voor de inwoners van Porto Maurizio. Iemand stelde “Portoneglia” voor – een hybride naam die bijna unaniem werd verworpen, waarschijnlijk om esthetische en politieke redenen.
Men koos voor Imperia, naar de rivier Impero die de twee centra fysiek van elkaar scheidde. Een naam die aan geen van beide toebehoorde. Neutraal per definitie.
Nog steeds een ‘dubbele’ stad
De naam is neutraal, maar de geschiedenis niet. Want honderd jaar na die ondertekening is Imperia nog steeds in alles een dubbele stad. Twee gemeentehuizen. Twee havens. Twee historische treinstations. Drie verschillende patroonheiligen: San Maurizio voor Porto Maurizio, San Giovanni Battista voor Oneglia en Santa Maria Maggiore voor het achterland.
De dubbele infrastructuur is geen administratieve anomalie die is blijven bestaan door bureaucratische luiheid. Het is een teken dat een decreet twee gemeenten op papier kan verenigen, maar er niet in slaagt twee identiteiten te versmelten die eeuwenlang een bewuste afstand tot elkaar hebben opgebouwd.
Een document heeft een stad gecreëerd. Die stad heeft zich nooit als één geheel gevoeld.
