Mythen, sagen en legendes vind je overal ter wereld, zo ook in de streek rond het Comomeer. In deze reeks komen de oude volksverhalen, die van generatie tot generatie daar zijn doorverteld, weer tot leven.
In de steile valleien van Val Camonica, leefden vroeger smeden die bekend stonden om hun harde werk en sterke armen. Maar hun ijzer brak vaak te snel, en de mensen uit het dal mopperden dat het gereedschap geen seizoen meeging.
In diezelfde tijd vertelde men dat er hoog in de bossen een wildeman leefde — een ruige, met mos en haren bedekte reus, half mens, half natuur. Hij werd zelden gezien, maar zijn diepe voetafdrukken verschenen soms in de sneeuw na stormnachten.
Een jonge smid, Giulio, worstelde om zijn familie te voeden. Zijn gereedschap brak telkens, hoe heet hij het ijzer ook stookte. Op een avond, toen wanhoop hem uit zijn werkplaats dreef, liep hij het donkere bos in.
Daar, bij een beek die glinsterde in het maanlicht, zag hij een enorme gestalte voorovergebogen boven een rotsblok. Giulio wilde vluchten, maar bleef staan toen hij de stem hoorde: “Waarom huil je, smid van het dal?”
Het was de Wildeman. Zijn ogen waren goudkleurig als hars, zijn stem kalm als een diepe bron. Giulio vertelde over zijn mislukte ijzer. De Wilde Man knikte langzaam.
“De mensen van het dal zijn vergeten hoe het metaal van de bergen leeft,” zei hij. “Je verhit het te snel. Je slaat het te haastig. IJzer moet je behandelen als een ademend wezen.”
Hij nam een brok erts uit de rotswand, verkruimelde het in zijn hand alsof het brood was, en liet Giulio zien hoe hij het moest zuiveren. Daarna leerde hij hem het geheim dat de smeden van het dal ooit kenden, maar vergeten waren: “Koel het ijzer niet in koud water. Koel het in bergkruid-infusie — water waarin arnica, salie en venkel drijven. Dan wordt het ijzer taai als wortels en toch soepel als takken.”
Hij gaf Giulio een oude leren buidel met gedroogde kruiden erin.
Voordat hij verdween tussen de lariksen, sprak de Wildeman: “Beloof me: gebruik dit geschenk niet voor wapens. Alleen voor gereedschap dat leven brengt.”Giulio zwoer het.
Vanaf die nacht veranderde alles. Giulio’s gereedschap werd beroemd in het hele dal: zijn zeisen bleven scherp, zijn houwelen braken nooit, zijn messen bogen maar braken niet.
De boeren en steenhouwers zeiden dat het leek alsof zijn ijzer “ademde”. En als men vroeg hoe hij aan zijn kennis kwam, antwoordde hij altijd: “Ik heb het geleerd van een leermeester die het bos zelf stuurde.”
Jaren later, toen Giulio oud was, vond men hoog in het bos een rotstekening die er nooit eerder was: een grote figuur, met een knuppel en omringd door kruiden, uitgebeiteld in de stijl van de oude Camuni. Niemand wist wie hem gemaakt had. De bewoners zeggen sindsdien: “De Wildeman is geen monster, maar een hoeder van de bergen. Hij leert wie luistert — en verbergt zich voor wie het bos misbruikt.”
