Mythen, sagen en legendes vind je overal ter wereld, zo ook in de streek rond het Comomeer. In deze reeks komen de oude volksverhalen, die van generatie tot generatie daar zijn doorverteld, weer tot leven.
Volgens een oud geloof in heel Lombardije zijn de laatste drie dagen van januari, dus 29, 30 en 31, de koudste van het jaar. Deze dagen worden de Dagen van de Merel genoemd.
Een oude legende wil dat de merel, net als veel andere vogels, witte veren had. Om te ontsnappen aan de bijtende kou die haar bedreigde, zocht de merel een schuilplaats in het bovenste deel van een schoorsteen, waar een warme maar zwarte rook uit opsteeg. Daar bleef ze drie dagen. De vierde dag, dus de eerste dag van februari, eindigde de periode van ernstige vrieskou en verscheen er een zwak zonnetje. Dit betekende dat de merel de geïmproviseerde vluchtplaats kon verlaten. Dit avontuur had echter wel gevolgen: De hele merelfamilie had zijn mooie kleuren verloren. De veren waren door de rook zwart geworden. De zwarte merels. verspreidden zich steeds meer, zodat nu alle merels zwart zijn.
Een ander verhaal maakt gebruik van het feit dat in het Italiaans de uitgangen o en a van een zelfstandig naamwoord, staan voor een mannelijk respectievelijk vrouwelijk woord. De hierop gebaseerde legende. Gaat over twee verliefde jonge mensen met de namen Merlo. en Merla.
Het was de gewoonte dat de bruiloft plaatsvond in de woonplaats van de bruid, die in dit geval aan de andere kant van de rivier de Po lag. De dag van het huwelijk was het heel koud en de ouders van de bruidegom wachtten drie dagen tot het weer wat beter zou worden. Het bleef echter maar vriezen en daarom besloten ze de rivier lopend over het ijs over te steken. Helaas zakte Merlo daarbij door het ijs dat zijn gewicht niet kon houden. Merla, die hem opwachtte, en dit voor haar ogen zag gebeuren, huilde zo dat men haar geweeklaag ook nu nog kan horen langs de wateren van de Po in de nachten van eind januari.
Ter herinnering komen nog altijd de jonge mannen op huwelijksleeftijd naar de oever van de rivier tijdens de drie Merel dagen en zingen een lied met het refrein ”’s nachts en overdag huilt zijn Merla over Merlo”.
