Mythen, sagen en legendes vind je overal ter wereld, zo ook in de streek rond het Comomeer. In deze reeks komen de oude volksverhalen, die van generatie tot generatie daar zijn doorverteld, weer tot leven.
Uit het boek “Lingua e cultura del comune di Sondalo” van Silvana Foppoli Carnevali en Dario Cossi komt de volgende legende:
Op een warme zomerdag, na een lange en vermoeiende reis door de bergen, kwam een pelgrim aan in het dorp Sondalo. Zijn kleren waren stoffig, zijn gezicht getekend door vermoeidheid en zijn lippen droog van de dorst. Hij had dagenlang gereisd, met alleen zijn trouwe paard en een houten staf om hem te begeleiden.
Toen hij het dorp binnenliep, keek hij hoopvol om zich heen, op zoek naar een fontein of een put. Maar tot zijn verbazing zag hij nergens water. De straten waren stil en droog, en de zon brandde fel op de daken. Uiteindelijk zag hij een boer die bezig was met zijn werk op het land. De pelgrim stapte langzaam op hem af en vroeg: “Goede man, zou u mij en mijn paard wat water kunnen geven? Wij zijn erg dorstig.”
De boer keek hem vriendelijk aan, maar schudde zijn hoofd. “Water is hier niet makkelijk te vinden,” zei hij. “We hebben geen fonteinen in het dorp. Voor water moeten we helemaal naar de rivier de Adda lopen, daar beneden in het dal. Het kost tijd, maar ik zal het voor u halen.” Zonder aarzelen pakte de boer een emmer en begon aan de afdaling naar de rivier. De pelgrim wachtte geduldig in de schaduw, terwijl zijn paard moe het hoofd liet hangen. Na een tijd keerde de boer terug, buiten adem maar vastberaden, met een emmer vol helder water.
De pelgrim dronk gulzig en gaf ook zijn paard te drinken. Terwijl hij het frisse water voelde stromen, keek hij naar de boer en zag de vermoeidheid in zijn ogen. Hij begreep hoeveel moeite het kostte om elke dag water te halen. Er verscheen een droevige blik op het gezicht van de pelgrim. “Moeten jullie dit elke dag doen?” vroeg hij. De boer knikte. “Ja, elke dag opnieuw. Voor onszelf, voor onze dieren… het is zwaar, maar we hebben geen andere keuze.”
De pelgrim zweeg even en keek naar de droge grond en de rotsen rondom het dorp. Toen zette hij langzaam een paar stappen naar een grote steen die half uit de grond stak. Hij leunde op zijn staf, alsof hij kracht verzamelde. Met een rustige maar vastberaden beweging sloeg hij zijn staf tegen de rots.
Op dat moment gebeurde er iets wonderlijks. Eerst was er alleen stilte… maar toen klonk er een zacht geruis. Een dun straaltje water begon uit de steen te sijpelen. Het straaltje werd al snel een stroom, helder en fris, die over de grond begon te lopen.
De boer staarde vol ongeloof. Een wonder…” fluisterde hij. De pelgrim glimlachte slechts, zijn ogen zacht en wijs. “Dit water is voor jullie,” zei hij. “Zodat jullie nooit meer zo ver hoeven te lopen.”
Het nieuws verspreidde zich snel door het dorp. Mensen kwamen toegesneld en zagen met eigen ogen hoe het water uit de rots bleef stromen. Vanaf die dag hadden ze een bron dicht bij huis. Later werden er fonteinen gebouwd die gevoed werden door dit wonderlijke water. En hoewel de pelgrim daarna weer vertrok, bleef zijn daad voortleven in het dorp. Tot op de dag van vandaag vertellen de mensen van Sondalo het verhaal van de mysterieuze reiziger die medelijden had en hun leven voorgoed veranderde.
