Mythen, sagen en legendes vind je overal ter wereld, zo ook in de streek rond het Comomeer. In deze reeks komen de oude volksverhalen, die van generatie tot generatie daar zijn doorverteld, weer tot leven.
Keer op keer hadden de inwoners van Valfurva ervaren hoe verwoestend de woede van het water van de Frodolfo kon zijn. Op een dag kwamen zij daarom uit de hele vallei bij elkaar om te overleggen wat ze konden daar tegen konden doen. Iemand opperde dat de rivier tenslotte niet zomaar uit het niets ontstond, maar uit de gletsjer van de Forni. Dus moest men zich tot die gletsjer wenden om te smeken dat de vallei in de toekomst gespaard zou blijven van zulke tragische overstromingen.
Het idee leek goed en een gekozen delegatie ging op weg door de Valle dei Forni, tot aan de onderkant van de imposante gletsjer. Toen zij hun voet op de eerste randen van het ijs zetten, riepen zij luid dat zij een audiëntie wensten bij de Geest van de Gletsjer, die al sinds mensenheugenis het leven en de gebeurtenissen van de gletsjer bestuurde.
Er kwam geen antwoord.
Maar zij verloren de moed niet. Ze riepen opnieuw en opnieuw, totdat een zachte, fijne stem antwoordde dat de Geest hen niet kon horen, omdat hij sliep in die mysterieuze slaap die diep vanbinnen de levenskracht van de gletsjer vernieuwt. Het was de stem van de achterkleindochter van de Geest, een vriendelijke verschijning die de mensen het Blauwe Koninginnetje noemden: de jonge koningin die leefde in de blauwachtige weerspiegelingen van de grote gletsjer.
De mannen van Valfurva legden haar hun probleem uit en vertelden over zoveel doden, zoveel verwoestingen en zoveel angst. Er waren niet veel woorden nodig om het hart van de dochter van het ijs diep te raken. Maar wat kon zij doen? De Geest wekken was onmogelijk. En over het leven van de gletsjer beschikken kon zij niet.
Toen bedacht zij dat het water van de Frodolfo eigenlijk door de zon ontstaat, die het met zijn onverbiddelijke beet uit het ijs losrukt. Misschien kon de zon dus op de een of andere manier de woede van de stroom regelen. Het was een naïeve, maar edele gedachte.
Om de zon gunstig te stemmen besloot de jonge koningin haar eigen leven op te offeren. Ze week niet voor zijn messen van licht en smolt weg tot water. Hetzelfde deden haar talloze dienaressen, die niet meer konden leven zonder de genade van hun vorstin.
Dit alles gebeurde onder het stomme, verbijsterde oog van de mannen, die niets konden doen om het te voorkomen. Stil en bedroefd keerden zij terug naar de bodem van de vallei.
Toen de tijd van het ontwaken kwam, hoorde de Geest van de Gletsjer wat er gebeurd was. Hij was diep geschokt. In hevige pijn huilde hij en riep de geesten van de doden bijeen, zodat het meisje de plechtigste begrafenis zou krijgen.
Zo gebeurde het. Als teken van haar graf werden stelen van ijs gevormd, in allerlei vormen, die met hun schittering aan het offer van de jonge koningin en haar dienaressen moesten herinneren. Voor de mensen van Valfurva leken die ijzige stelen op armen die naar de hemel reikten, bijna als de pinakels van een kerk. Daarom noemden ze die de torens van de Forni.
De Geest van de Gletsjer wilde niet dat het offer van het meisje vergeefs was geweest. Hij bepaalde dat deze torens de vallei zouden beschermen: ze kalmeerden de woede van de Frodolfo, die uit verborgen kanalen in het hart van de gletsjer tevoorschijn kwam, en er waren geen overstromingen meer in Valfurva.
Zo bleef het echter niet eeuwig, want de wrede zon, niet tevreden met het offer dat haar was gebracht, zette haar strijd tegen de gletsjer voort. De weerstand van de Geest mocht niet baten: het ijs trok zich steeds verder terug. De torens werden vernietigd en opnieuw werd de vallei blootgesteld aan de woede van het water van de Frodolfo.
Zo is het, nog steeds vandaag.
