De kanalen van de Duce

In ‘Canale Mussolini’, in 2010 gepubliceerd door Antonio Pennacchi, verlaat de familie Peruzzi tijdens de jaren ’20 de heimat in Noord-Italië. Berooid, beroofd van de idealen van WO I gaan ze eerst naar Rome om bij Mussolini, toch een regiogenoot, steun te zoeken voor hun dagelijkse strijd tegen de feodale heersers en de opkomende socialisten. Vervolgens verkast de familie, op voorspraak van il Duce, naar l’Agro Pontino, de streek ten zuidoosten van Rome. Mussolini heeft namelijk een plan: hij wil de Pontijnse moerassen droogleggen en er nieuwe steden bouwen. De familie krijgt er een boerderij en werkt er mee aan de constructie van kanalen: de mens wint meter na meter op de natuur.

Romeinen
De eerste pogingen om de Pontijnse moerassen droog te leggen gaan terug tot de Etruriërs en de Volsci. Ook de Romeinen lieten zich niet onbetuigd. Appius Claudius, die de Via Appia aanlegde, maakte een begin van drooglegging door een weg langs de Via Appia te bouwen om die te beschermen tegen overstromingen. Paulus beschreef de drie grootste centra, Tres Tabernae, Tripontium en Forum Apii, waar hij ontvangen werd door de christelijke gemeenschap. Toen Julius Caesar aan de macht kwam, wou hij de Tiber omleiden via Terracina om zo een haven te creëren die in zijn ogen veiliger was dan Ostia. Na zijn dood lachte Cicero het voorstel weg in de senaat. In de loop van de geschiedenis probeerden pausen en lokale machthebbers de hele zone droog te leggen maar dat lukte slechts gedeeltelijk. De Agro Pontino, zoals de vlakte heet, werd meer en meer het terrein van malariamuggen. Na een halfslachtige poging van Napoleon Bonaparte was het wachten op Benito Mussolini die van de drooglegging van de Pontijnse moerassen het nec plus ultra van de fascistische propaganda zou maken.

Lees de rest van dit artikel in Buonissimo uitgave 2/2016 (juni 2016). Bestel deze uitgave of sluit aan als lid.