Bronzi di Riace

Toen Stefano Mariottini op 16 augustus 1972, de laatste dag van zijn vakantie, aan het speervissen was, stootte hij op een grote verrassing. De chemicus uit Rome zag ongeveer driehonderd meter van de Italiaanse kust van Riace, zo’n kleine tien meter diep, een arm uit de zeebodem steken. Een lijk?

Aangezien hij vlakbij Sicilië was dacht hij inderdaad eerst aan een lijk, maar dichterbij gekomen herkende hij een bronzen beeld: “Ik was stomverbaasd. Het gezicht was prachtig. Ik kon niet stoppen met zand weghalen. Ik wilde meer en meer details zien.” Keer op keer zwom hij terug naar de bodem. Twee uitputtende uren later had hij niet één, maar twee bronzen standbeelden blootgelegd. Het zou heel wat teweegbrengen in Italië. Hij kreeg een financiële beloning voor zijn vondst. “Die dag heeft mijn leven veranderd”, zei Mariottini later.

Supersterren uit de Oudheid

Maar liefst acht jaar duurden de restauratie en het onderzoek, tot 1980. De beelden werden daarna eerst tentoongesteld in Firenze, waar de restauratie had plaatsgevonden, en later in Rome. Tot ieders verbazing verdrongen lange rijen toeristen en Florentijnen zich voor de Bronzen. Enkele vrouwen vielen zelfs in zwijm bij de aanblik van zoveel mannelijk atletisme. Even speelde men met het idee om de beelden in Firenze te laten, maar vanwege de volkswoede die daarop in het zuidelijke Calabria losbarstte, werd dat idee al gauw opgeborgen. Thuisgekomen in het Museo Nazionale in Reggio di Calabria bleef de enorme belangstelling voor de beelden op peil. Op hun tour van ongeveer een jaar door Italië bezochten meer dan een miljoen belangstellenden de beelden. Ze schopten het zelfs tot op een postzegel.

Lees de rest van dit artikel in Buonissimo uitgave 3/2016 (oktober 2016). Bestel deze uitgave of sluit aan als lid.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*